ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΥΝΤΙΟ από τον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΔΙΛΖΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ Νο1 : «Το παπάκι» του Άσιμου

     1982. Η ελληνική δισκογραφία στα καλύτερά της. Η Minos λανσάρει ήδη τη μόδα των τραγουδιστών σταρ (Πάριος, Αλεξίου, Νταλάρας, Γαλάνη) – οι  δίσκοι πια δεν χαρακτηρίζονται από το Συνθέτη τους αλλά από τον τραγουδιστή.Σε μια τέτοια χρονιά ο Ηλίας Μπενέτος ένας από τους πιο σημαντικούς παραγωγούς στην εταιρία τότε μαζί με τον Αχιλλέα Θεοφίλου κάνει μια «παράξενη» δισκογραφική κίνηση προσεγγίζοντας το Νικόλα Άσιμο, ο οποίος λίγα χρόνια πριν  έχει αρχίσει να αποκτά το δικό του κοινό πέριξ της πλατείας Εξαρχείων κυκλοφορώντας μόνος του κάποιες κασέτες – ανεξάρτητες παραγωγές- ο ι οποίες σήμερα είναι δυσεύρετες και αποτελούν συλλεκτικά κομμάτια για όποιον τις έχει.

     Ο Άσιμος έχει ήδη κυκλοφορήσει ένα 45αρι στην εταιρία «Zodiac » το 1975 με δυο τραγούδια το «O Μηχανισμός» και το “Ο ρωμιός» (ZS 8361), χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, τα οποία τα συμπεριέλαβε και στην πρώτη ανεξάρτητη κασέτα που κυκλοφόρησε το 1978

Ο Νικόλας άσιμος είναι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα και ο Μπενέτος το γνωρίζει. Τον προσεγγίζει λοιπόν και τον «κλείνει» για ένα άλμπουμ στη Minos. Η συνεργασία είναι ιδιόμορφη. Ο Άσιμος πηγαίνει πολύ νωρίς στο στούντιο του Πάνου Δράκου (PDR)  και σύμφωνα με τον Γιάννη Παπαϊωάννου περιμένει τον Μπενέτο σε μια αμυγδαλιά στον κήπο, δεν μπαίνει μέσα στο στούντιο χωρίς τον Μπενέτο και «ακούει» μόνο τον Μπενέτο και τον ενορχηστρωτή , τον Θανάση Μπίκο.

Ο Μπενέτος «κλείνει» για τον δίσκο και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τη Χαρούλα Αλεξίου οι οποίοι γνωρίζουν την περίπτωση του Άσιμου και τον εκτιμούν ιδιαίτερα.

Ένα απόγευμα έρχεται στο στούντιο η Αλεξίου για να ηχογραφήσει το «παπάκι». Ένα τραγούδι που λέγεται ότι το έγραψε ο Άσιμος για την κόρη του σα νανούρισμα πριν χρόνια.

Η Αλεξίου μπαίνει στο στούντιο, φοράει τα ακουστικά και αρχίζει να τραγουδάει… Ξαφνικά ο Άσιμος ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα. Ο ηχολήπτης ο Γιάννης Παπαϊωάννου πάει να σταματήσει την ηχογράφηση γιατί φοβάται ότι θα ακουστεί το άνοιγμα της πόρτας. Ο Μπενέτος τον σταματά. «Ας τον να δούμε τι θα κάνει».

Ο Άσιμος μπαίνει μέσα στο στούντιο, στέκεται σε μια άκρη και συγκινημένος ακούει τη Χαρούλα να τραγουδά το «Παπάκι».. . Δεν έχει ακουστικά. Ακούει μόνο τη φωνή της Χαρούλας.

Ξαφνικά πηγαίνει πίσω της στο δεύτερο κουπλέ και αρχίζει να σιγοτραγουδά. Για πάρτη του. Η Χαρούλα συγκινείται αλλά δεν σταματά. Παρατηρώντας τη φωνή της, φαίνεται καθαρά ότι γίνεται λυγμική…

Η ηχογράφηση τελειώνει με συγκίνηση. Η φωνή του Άσιμου δεν είχε κολλήσει πολύ με τη φωνή της Αλεξίου καθώς δεν φόραγε ακουστικά και δεν είχε αίσθηση του ρυθμού του τραγουδιού και του μουσικού μέρους του  αλλά ο Παπαϊωάννου έκανε μοντάζ μετά κόβοντας κομμάτια ταινίας τα οποία ο Άσιμος πήγε, τα μάζεψε και τα πήρε μαζί του φεύγοντας εκείνη τη μέρα από το στούντιο…  Ένα μεγάλο τραγούδι είχε γεννηθεί…

Πηγές :

« Πίσω από το τζάμι» – Γιάννης Παπαϊωάννου / «Ένα «παπάκι» διαφορετικό από τ’ άλλα» – Λάμπρος Παπαευθυμίου

Marshall JCM SERIES. Oi πιο γνωστοί ενισχυτές κιθάρας παγκοσμίως. Ολοι οι γνωστοί κιθαρίστες έχουν παίξει ή έχουν ηχογραφήσει με αυτούς. marshall jcm 2000 50 και 100 watts με δύο ξεχωριστές καμπίνες. ΜF 280, 4 x 12 είναι από τις μεγαλύτερες σε μέγεθος καμπίνες της Marshall από τη σειρά Mode four. Είναι η καμπίνα που χρησιμοποιεί ο kerry king. JCM 800 1960 πασίγνωστη, η συγκεκριμένη είναι από τη δεκαετία του 80 σε άριστη κατάσταση.Και οι δύο διαθέσιμοι για τις πρόβες και τις ηχογραφήσεις σας

Fender Bassman. Ένας ενισχυτής που αρχικά κατασκευάστηκε για μπάσο, και καθιερώθηκε ώς ένας από τους καλύτερους ενισχυτές κιθάρας που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Στο ίδιο κύκλωμα βασίστηκε και η Marshall στο ξεκίνημά της. Ο συγκεκριμένος είναι από την δεκαετία του 1970, το ηχείο του φοράει 2 μεγάφωνα 15′. Ο κατάλογος των κομματιών που έχουν ηχογραφηθεί με fender bassman είναι πολύ μακρύς. Ανάμεσά τους το album Nevermind των Νιρβάνα. Στο Polyphoniki Studio είναι διαθέσιμος τόσο για ηχογράφηση όσο και για πρόβα!!

BLACKFOOT-The Tribe and The Band

THE TRIBE

Από τις λίγες φυλές Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής που δέχτηκε να μιλήσει,αλλά και να πλησιάσει στα όρια της κατανόησης, στον “λευκό άνθρωπο”, τα πρώτα χρόνια της εγκαταστασής του εκεί .Και αυτό όχι από ανυσηχία η φόβο, αλλά απλό σεβασμό και αποδοχή στον “συνάνθρωπο”.

Κυνηγοί, νομάδες ,αγαπούσαν με πάθος τη μητέρα γη και όλα όσα την περιβάλλουν. Με μια ασυγράτητη ορμή για εξερεύνηση νέων τόπων,εξυμνούσαν πάνω απ’όλα την ελευθερία που η ίδια η φύση τους χάριζε τόσο απλόχερα.

Στα μέσα των 80s ,όταν έφτασα στην Αμερική, κατάφερα μετά από πολύ προσπάθεια ,να έρθω τελικά σε επαφή με τους ανθρώπους, τη ζωή και την κουλτούρα
της σπουδαίας φυλής των Blackfoot.

To όνομα “Μαυροπόδαροι” ενδέχεται να τους το έδωσαν οι λευκοί, επειδή συνήθιζαν να βάφουν,με κάποιο είδος φυτού και λάσπης, μαύρα τα μοκασίνια τους. Το κανονικό τους όνομα ήταν Siksika

Η συναναστροφή μαζί τους έμοιαζε με κάθαρση. Καθισμένοι στο χώμα,οι ήχοι,οι μυρωδιές ,τα χρώματα της φύσης αποκτούν όλα μια ζωντάνια. Μακριά από την υλιστική ματαιοδοξία αλλά και τα αλλαζονικά συναισθήματα της δήθεν προόδου σου, η μεταβολή της συνήδεισης είναι εντελώς πρωτόγνωρη.

and THE BAND

Στις αρχές των 70s σε κάποια γειτονιά, στο Jacksonville της Florida, δύο διαφορετικές μπάντες από δύο διαφορετικές φυλές, μοιράζονται το ίδιο προβάδικο και την αγάπη τους για τη μουσική.Οι μεν λέγονται Lynyrd Skynyrd και σύντομα θα γεύονταν επιτυχία και καθιέρωση.Οι δε ονομάζονται Blackfoot και δεν θα καταφέρουν να κερδίσουν την φήμη και την καταξίωση που τους αξίζει, αν και εξίσου δημιουργικοί και ταλαντούχοι.Ούτε το πέρασμα κάποιων μελών των δεύτερων από τους πρώτους, με συνεχείς ζωντανές εμφαίισεις,θα καταφέρει να τους δώσει την ώθηση που χρειάζονταν.Με σημαντικές κυκλοφορίες αλλά σχεδόν πάντα με κακό management, η μοίρα τους ήταν προδιαγραμμένη.

“No Reservations” είναι το πρώτο lp των Blackfoot κ

αι κυκλοφόρησε το 1975 ,ενώ ακόμα οι Medlock και Walker είχαν υποχρεώσεις με τα live των Skynyrd. Ένα καλό southern rock album με μια πιο bluesy, Free like αισθητική.

Το “Flying High”κυκλοφορεί ένα χρόνο μετά και είναι ένα μικρό διαμαντάκι του southern. Με μια πιο hard κατεύθυνση και με αρκετά αξιόλογα κομμάτια το album αυτό ακόμη και σήμερα για κάποιο περίεργο λόγο παραμένει άγνωστο και σχετικά δυσεύρετο

Τρία χρόνια αργότερα ,το 1979, βγαίνει σε κυκλοφορία το “Strikes”,το album προειδοποίση για τον σκληρό southern δρόμο που οι Blackfoot θα ακολουθούσαν. Είναι και το πρώτο που φέρνει σε επαφή το συγκρότημα με ενα ευρύτερο κοινό και αυτό διότι η δισκογραφική τους κατάφερε να βάλει ένα-δυό κομμάτια στα playlists μεγάλων ραδιοσταθμών στην Αμερική. Πολλοί τότε πίστευαν οτι οι Blackfoot είναι νέο συγκρότημα και το “Strikes” ο πρώτος δίσκος τους.

Ένα χρόνο μετά ,το 1980, είναι η σειρά του τρομερού “Tomcatin” . Ένα album δυναμίτης που αναμετριέται στα ίσα με τους κορυφαίους hard southern rockers της εποχής Molly Hatchet.

Καταιγίδας συνέχεια και το 1981 κυκλοφορεί το “Marauder” με το αρπακτικό στο εξώφυλλο να στέκει περήφανο προφανώς για το σπουδαίο υλικό που βρίσκεται στα σπλάχνα του.Στην Αμερική την χρονιά εκείνη αγνοούν την ύπαρξή του όμως δείχνει να είναι περιζήτητο στην Ευρώπη.Θυμάμαι την ανυπομονησία μου για το πρώτο άκουσμα, κατηφορίζοντας την Πανεπιστημίου, όταν αγόρασα το δίσκο στο παλιό “Music Corner”.

Οι Skynyrd όμως εξακολουθούν να γεμίζουν στάδια με χιλιάδες κόσμο ,ενώ οι Blackfoot περιορίζονταν σε μικρότερα clubs.Ακόμα και μετά το πέμπτο album ,δεν καταφέρνουν να κερδίσουν όσο σημαντικό airplay θα ήθελαν στην Αμερική. Έτσι αποφασίζεται απο κοινού να εμφανιστεί η μπάντα σε κάποια ευρωπαικά καλοκαιρινά φεστιβάλ. Προς έκπληξη της δισκογραφικής αλλά και των ίδιων η ζήτηση ήταν μεγάλη στην Ευρώπη .

Η απόφαση τελικά ήταν απόλυτα σωστή.Αν και ανοίγουν για μεγάλα ονόματα της εποχής, Maiden, AC/DC, BOC, λαμβάνουν πολύ καλές κριτικές.Ακόμη καλύτερη όμως ειναι η υποδοχή του κοινού που τους αποθεώνει πραγματικά. Εκατοντάδες σημαίες της συνομοσπονδοίας ανεμίζουν αναγκάζοντας τον Ricky Medlock συγκινημένο να επαναλαμβάνει ξανα και ξανά “what the fuck”.

Το 1982 κυλοφορεί μόνο στην Ευρώπη το καταπληκτικό live “Highway Song”. Θα κυκλοφορήσει και στην Αμερική ,σε cd είκοσι χρόνια αργότερα!!!

Αν και μεταφερόμενη από την Ευρώπη, αυτή ειναι και η έναρξη της αναγνώρισης τους πίσω στην πατρίδα τους.Οι πωλήσεις είναι ικανοποιητικές και η ζήτηση για ζωντανές εμφανίσεις μεγάλη.Όμως οι δισκογραφικές ζητούν πιο εύπεπτα πράγματα Έτσι με την προσθήκη του Ken Hensley (Uriah Heep)στα πλήκτρα , το 1983 κυκλοφορεί το “Siogo”. Αν και αρκετά heavy, γίνεται σαφές ότι το ύφος έχει αλλάξει.Το album είναι καλό με τα “Teenage Idol” και “Send me an angel” να γίνονται πολύ γρήγορα hits. Σηματοδοτεί όμως και το τέλος της ένδοξης πορείας της μπάντας στο χώρο του southern rock.

Προσπαθώντας να ευχαριστήσουν κοινό και δισκογραφική κυκλοφορούν το “Vertical Smiles”,στο οποίο αποτυπώνεται ξεκάθαρα ότι η απομάκρυνση από τις ρίζες σου, οδηγεί σε αλλοίωση των χαρακτηριστικών σου. Στο σημείο αυτό οι Blackfoot δείχνουν να έχουν χάσει κάθε επαφή με το γνήσιο παρελθόν τους. (Πολλά συγκροτήματα της εποχής να δείχνουν έχουν πέσει στην ίδια παγίδα, UFO,Tygers of Pan Tank,Demon κλπ.).

Το συγκρότημα μετά από το φιάσκο του “Vertical Smiles” ουσιαστκά διαλύεται(ήδη ο Charlie Hargret,lead κιθαρίστας,ιδρυτικό μέλος και μοναδικός λευκός της μπάντας έχει αποχωρήσει πριν τη κυκλοφορία ,ως παλαιομοδίτης).

Ο Medlock περνά μια περίοδο περισυλλογής και το 1987 κυκλοφορεί το album “υποχρέωση” στην δισκογραφική του, με τίτλο ”Ricky Medlock and Blacfoot”, χωρίς κανένα μέλος από την παλιά μπάντα.Στα χνάρια του “smiles” το album είναι φανερό ότι δεν ανταποκρίνεται στην ιδιοσυγκρασία του δημιουργού του. Ο ίδιος προσπαθεί να ξεχάσει αυτή την κυκλοφορία του. Λίγο μετά εισχωρεί και πάλι στις τάξεις των επανασυνδεδεμένων Skynyrd.

Ετσι το 1991 αποφασίζει να αφήσει την “ βοήθεια” της δισκογραφικής του και κυκλοφορεί το “Medicine Man “ ως ανεξάρτητη κυκλοφορία ,επιστρέφοντας έτσι σε αυτό που γνώριζε να κάνει καλύτερα. Απελευθερωμένος πια από τις δεσμεύσεις των δισκογραφικών και πράτωντας κατά βούληση κυκλοφορεί το 1994 το “After the Rain” ένα πολύ αξιόλογο album στα γνώριμα μονοπάτια του Southern Blues-Rock.

Το 2004 έρχεται η επανασύνδεση των Blackfoot , χωρίς τον Medlock , που εξακολουθεί να έχει υποχρεώσεις με τους Skynyrd. Η μοίρα όμως δείχνει ξανά τα δόντια της ,ο Jackson Spires, ο τρίτος ινδιάνος και drummer της μπάντας πεθαίνει από εγκεφαλικό επεισόδιο.

Μερικά χρόνια μετά το 2009 η επιστροφή της μπάντας είναι γεγονός. Με την προσθήκη νέου drummer στα εναπομείναντα μέλη, οι Blackfoot κυκλοφορούν το album “Legends Never Die”.
“this must be true, so the story goes on”

Θέμης Πρωτονοτάριος

Τα τελευταία χρόνια , και μετά την τεράστια εξάπλωση του διαδικτύου, ο χώρος της δισκογραφίας έχει αλλάξει δραματικά. Δεν αποτελεί πλέον, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, πηγή εσόδων ούτε για τους καλλιτέχνες ούτε και για τις εταιρείες. Το γεγονός αυτό οδήγησε τους δημιουργούς να αναζητήσουν φθηνότερους τρόπους παραγωγής.
Σταδιακά λοιπόν τα προϊόντα που απευθύνονταν σε επαγγελματίες ( μικρόφωνα, κονσόλες, στουντιακός εξοπλισμός) κατέκλυσαν την ‘consumer’ αγορά και έδωσαν τη δυνατότητα να μπορεί ο κάθε μουσικός να δημιουργεί το δικό του Home Studio. Δυνατότητα που μέχρι πριν μερικά χρόνια θα ήταν αδιανόητη.
Η προσπάθεια των εταιρειών που κατασκευάζουν το αντίστοιχο εξοπλισμό να εισχωρήσουν στο λιανεμπόριο τις έφερε ούτε λίγο ούτε πολύ να πουλάνε τα προϊόντα τους ( είτε hardware είτε software) με την ίδια λογική που θα πούλαγαν καραμέλες για το βήχα. Δηλαδή παρουσιάζοντας τα ως την μόνη προϋπόθεση για μία επαγγελματική ηχογράφηση, και αφήνοντας να εννοηθεί ότι χωρίς να έχεις απαραίτητα κάποια εμπειρία ή εκπαίδευση μπορείς να πετύχεις ένα αξιοθαύμαστο αποτέλεσμα. Είναι όμως αλήθεια ?
Σαφώς και οι δυνατότητες που μας έχουν δοθεί με την ψηφιακή τεχνολογία είναι πολύ μεγάλες. Πρέπει όμως να μπορούμε να τις διαχειριστούμε. Και για να το κάνουμε αυτό χρειαζόμαστε εξειδίκευση.
Ας δούμε τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε για να πετύχουμε ένα επαγγελματικό αποτέλεσμα σε μία ηχογράφηση. Τί είναι αυτό που χρειαζόμαστε τελικά?

1) .Το αυτονόητο. Σωστό υλικό. Μουσική δηλαδή με ολοκληρωμένη ενορχήστρωση πολύ πριν φτάσουμε στη διαδικασία της ηχογράφησης. Είναι τόσο σημαντική η ενορχήστρωση που μπορεί να αναδείξει μία μέτρια μελωδία ή να καταστρέψει μία υπέροχη μελωδία.
2) Άποψη . Και όταν λέω άποψη εννοώ ένα σημείο αναφοράς για το πώς θέλουμε να ακούγεται η παραγωγή μας. Πρέπει να διαλέξουμε κάποιες παραγωγές των οποίων το άκουσμα θέλουμε να πλησιάσουμε ή και να πετύχουμε.
3) Σωστά διαμορφωμένο χώρο. Καταρχήν ηχομονωμένο, επαρκώς ώστε να μην έχουμε θορύβους κατά την ηχογράφηση, και απαλλαγμένο από τις ανεπιθύμητες ανακλάσεις έτσι ώστε τα συστατικά συχνότητας μίας σύνθετης κυματομορφής να διατηρήσουν τις σχετικές τους εντάσεις.
4) Όταν θέλουμε να ηχογραφήσουμε κάποια πηγή πρέπει πρώτα να αφιερώσουμε χρόνο ώστε να είμαστε σίγουροι πως μπορεί να μας δώσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Άν κάτι δεν μας αρέσει ξεκινάμε από τις ρυθμίσεις του οργάνου, αν είναι έγχορδο ελέγχουμε τις χορδές, αν είναι κρουστό τις μεμβράνες κ.ο.κ. Αν πάλι δεν μας ικανοποιεί το αποτέλεσμα μπορούμε να αλλάξουμε από την πένα που χρησιμοποιεί ο μουσικός τις μπαγκέτες ή ακόμα και το ίδιο το μουσικό όργανο. Είναι πολύ σημαντική αυτή η φάση της διαδικασίας και θα πρέπει να επιμείνουμε.
Κανένα eq, κανένα plug in, κανένα μικρόφωνο, κανένα πρόγραμμα δεν θα μπορέσει να διορθώσει φάλτσα, βουητά, τριξίματα, συριστικά σύμφωνα, χωρίς τίμημα.
Ακόμα δηλαδή και να διορθώσουμε το πρόβλημα που προέρχεται από την πηγή που ηχογραφήσαμε σχεδόν πάντα θα πρέπει να θυσιάσουμε κάτι από την συχνοτική του απόκριση ή τις δυναμικές του. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να έχουμε τον ήχο που θέλουμε από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας.

5) Τα κατάλληλα εργαλεία. Μικρόφωνα – προενισχυτές – μέσο καταγραφής.
Αν έχουμε ακολουθήσει τα προηγούμενα βήματα με τη σωστή σειρά τότε ξέρουμε ακριβώς τι είναι αυτό που ζητάμε. Δοκιμάζοντας διαφορετικά μικρόφωνα προσπαθούμε να βρούμε το κατάλληλο. Σε αυτή τη φάση της διαδικασίας πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην διαλέξουμε με βάση την τιμή, την μάρκα ή τον τύπο του μικροφώνου.
Για παράδειγμα κυκλοφορεί ένας μύθος ότι στην ηχογράφηση φωνής χρησιμοποιούμε πάντα πυκνωτικό μικρόφωνο μεγάλου διαφράγματος.
Αυτό δεν ισχύει . Σε πολύ μεγάλες παραγωγές έχουν χρησιμοποιηθεί δυναμικά μικρόφωνα για τα lead vocals. Το άλμπουμ thriller του M. Jackson, κάποια άλμπουμ των U2, στους Metallica και σε πολλούς άλλους.
Την ίδια διαδικασία ακολουθούμε και για την επιλογή της προενίσχυσης ξεκινώντας από αυτή της κονσόλας ( αν έχουμε) και ειδικά αν η κονσόλα είναι αναλογική recording.

6) Τεχνικές τοποθέτησης μικροφώνων. Οι τεχνικές τοποθέτησης των μικροφώνων είναι εξίσου σημαντικές για την επιτυχή έκβαση μιας ηχογράφησης. Πολλές φορές θα χρησιμοποιήσουμε παραπάνω από ένα μικρόφωνα, είτε γιατί θέλουμε να κάνουμε στέρεο ηχογράφηση είτε γιατί θέλουμε να συνδυάσουμε τα χαρακτηριστικά δύο διαφορετικών μικροφώνων. Είναι πολύ σημαντικό σε αυτή την περίπτωση να γνωρίζουμε πολύ καλά τη συμπεριφορά των μικροφώνων που έχουμε καθώς και την τεχνική που θα χρησιμοποιήσουμε.

Αυτά είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει όποιος θέλει να διασφαλίσει το καλύτερο αποτέλεσμα για την ηχογράφηση του. Όπως θα διαπιστώσατε σε κάθε βήμα ξεχωριστά ο πιο σημαντικός παράγοντας είναι ο ανθρώπινος. Η τεχνογνωσία, η εμπειρία και η δημιουργικότητα του τεχνικού που θα επιμεληθεί τη δουλειά σας είναι τα πιο σημαντικά στοιχεία. Έτσι γινόταν στο παρελθόν, έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται πάντα. Και ο λόγος είναι απλός. Γιατί φτιάχνουμε μουσική που απευθύνεται σε ανθρώπινες ψυχές τις οποίες θέλουμε να συναρπάσει. Άρα πρώτα απ’ όλα πρέπει να συναρπάσει εμάς τους ίδιους.

Πέτρος Πετρόπουλος

Studio Operational Manager at Polyphoniki Studio